Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kobiety. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kobiety. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 26 stycznia 2023

Kampania społeczna „To, co najważniejsze”

Celem podejmowanych inicjatyw przez Stowarzyszenie "Dla Ziemi" jest stworzenie przestrzeni wzajemnego szacunku i przyjaznej wspólnoty. Jedno z narzędzi wykorzystywanych do osiągnięcia założonych zamierzeń to kampania społeczna „To co najważniejsze”. Jest ona częścią projektu „Włączone” finansowanego przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię z Funduszy EOG w ramach Programu Aktywni Obywatele – Fundusz Regionalny.

Kampania ma nam pomóc bezpośrednio wesprzeć cele projektu, jakimi są zmierzenie się z problemem zagrożenia wykluczeniem społecznym grup, z którymi pracujemy od wielu lat – uchodźczyń, migrantek i kobiet z obszarów wiejskich – mówi Ewa Kozdraj, prezeska Stowarzyszenia „Dla Ziemi” i koordynatorka projektu.

Celem kampanii jest także dotarcie z informacją o Stowarzyszeniu i jego działaniach do szerszej grupy osób, które jeszcze nie słyszały o organizacji. W ramach kampanii stworzono utwór muzyczny autorstwa Tomasza Kozdraja, jego nagraniem i realizacją zajął się Cezary Socha, a materiał video stworzyła Karolina Balmas-Pęczuła. Klip można obejrzeć na portalu You Tube. Od momentu wystartowania kampanii obejrzało go ponad 38 tys. osób. Kampania obecna jest także w mediach społecznościowych – na portalu Facebook i aplikacji Tik Tok. Za pośrednictwem tych kanałów dotarła już do ponad 100 tys. obserwujących.

Bohaterkami kampanii są członkinie Kobiecego Kolektywu „Włączone” stworzonego w ramach projektu. To grupa kobiet pochodzących z terenów wiejskich oraz migrantek i uchodźczyń, które po wyjeździe ze swojego kraju zamieszkały w Polsce. Jak podkreśla Elżbieta Rojek, odpowiedzialna z projekcie za promocję i komunikację – Specyfiką Kolektywu jest to, że każda z jego członkiń ma inną historię, ale naprawdę bardzo wiele je łączy. Czerpią od siebie wzajemnie i pokazują, że różnice nie muszą być przeszkodą do tego, by wspólnie działać.

Kampania to nie jedyne działanie, podejmowane w ramach projektu „Włączone”. Do tej pory odbyły się już różnorodne warsztaty dla kobiet tworzących Kolektyw, zajęcia dla dzieci mieszkających w Ośrodku dla Cudzoziemców w Łukowie, wyjazd do partnerskiej organizacji norweskiej – spółdzielni socjalnej Vintage Baby.

Wiosną rozpoczęły się prace nad stworzeniem produktu, który będzie sprzedawany w sklepie społecznym „Rzeczy Drugie” prowadzonym przez Stowarzyszenie, a jesienią we współpracy z drugim partnerem projektu Gminną Biblioteką i Domem Kultury w Łaziskach wystartował cykl spotkań kobiecych organizowany w małych miejscowościach na Lubelszczyźnie. Byłyśmy już w Łaziskach, Gałęzowie Kolonii Drugiej oraz Niedźwiadzie – wylicza Ewa Kozdraj. 

Wśród działań projektowych znalazły się także warsztaty dla kadry pedagogicznej pracującej w środowisku międzykulturowym, spotkania otwarte, kurs trenerski dla zespołu Stowarzyszenia „Dla Ziemi”. Wszystkie informacje o projekcie, wraz ze zrealizowanymi aktywnościami można znaleźć na stronie projektu.

środa, 13 października 2021

Liderka na wsi, czyli o ważnej roli kobiet

Z danych GUS wynika, że kobiety żyjące na wsi, stanowią 40% populacji kobiet w Polsce. Coraz częściej stają się one lokalnymi liderkami, zaangażowanymi w rozwój obszarów wiejskich. Ich aktywność społeczna i zawodowa sukcesywnie wzrasta i się rozwija. Tak jak różne są kobiety i społeczności, w których działają, tak samo ich aktywność przyjmuje różne oblicza. Czasem jest indywidualna, a czasem zbiorowa, systematyczna lub tylko dorywcza. Za taki stan rzeczy odpowiadają różne czynniki i formy, a także sytuacja życiowa i zawodowa. Kobiety żyjące na wsi coraz chętniej zostają zaangażowanymi sołtyskami, radnymi, należą do związków i organizacji rolniczych. Sprawują różne funkcje w Kołach Gospodyń Wiejskich, w fundacjach i stowarzyszeniach działających na rzecz rozwoju aktywności i partycypacji społecznej. Czytaj dalej...



środa, 8 września 2021

Gdy wieś wyklucza. Kilka słów o niepełnosprawnych

Bycie osobą niepełnosprawną (szczególnie na wsi), niesie za sobą duże ryzyko wykluczenia społecznego, zwanego marginalizacją społeczną. Przyczyną wykluczenia jest często brak równych szans w dostępie do wielu dziedzin życia m.in. do edukacji, pracy, opieki zdrowotnej, kultury, technologii i komunikacji. Obszarów wykluczenia osób niepełnosprawnych jest wiele. Ich skutki bardzo dotkliwie dotykają osoby niepełnosprawne żyjące na wsiach, gdzie dostęp do wielu szkół, instytucji, organizacji i miejsc "dostępnych" jest często bardzo nikły.  Czytaj dalej...



środa, 24 lutego 2021

Konkurs „Kulinarne skarby Wielkanocy”

Urząd Marszałkowski Wojewódzki, ogłasza konkurs „Kulinarne skarby Wielkanocy” skierowany dla mieszkańców obszarów wiejskich województwa lubelskiego na opis i przepisy tradycyjnych potraw wielkanocnych.

Wielkanoc to największe święto chrześcijańskie, które w dawnej Polsce przerodziło się w największe święto kulinarne z różnorodnością tradycyjnych potraw na stole.

Pokarm w czasie świąt Wielkiej Nocy ma szczególne znaczenie.
Jego święcenie jest jednym z najstarszych i najważniejszych zwyczajów świątecznych.

Każda potrawa ma swoje symboliczne znaczenie, które jest bardzo ważną częścią religijnego kultu i właściwego przeżywania tego świątecznego czasu.

·        Baranek – to symbol łagodności, niewinności i czystości oraz ofiary.

·        Jajka – najważniejsze na stole, głęboko związane z symboliką świąt – oznaczają triumf życia nad śmiercią oraz odrodzenie
i zmartwychwstanie.

·        Mazurek – ozdoba wielkanocnego stołu, związane z Wielkim Postem jest nagrodą za wytrwanie w poście i za jego zakończenie. Symbolizuje kunszt i doskonałość, nieukształtowaną materię, która przemienia się
w doskonałą formę.

·        Chleb i sól – podstawowy pokarm, który ma znaczenie siły życia, sił moralnych i sił duchowych.

·        Chrzan i ćwikła – unieszkodliwione nieszczęście, by odpędzić złe duchy
i sprowadzić na rodzinę spokój.

·        Szynki, kiełbasa, mięsa – to znak dostatku przez cały rok oraz zdrowie dla całej rodziny.

Zwyczaje przed Wielkanocą wg tekstu z książki: „W staropolskiej kuchni
i przy polskim stole”(aut. Marii Lemnis): „W Wielki Piątek młodzież dworska i miejska urządzała „pogrzeb żuru i śledzia”. Gliniany garnek z żurem tłuczono, natomiast śledzia wieszano na gałęzi za karę, iż przez sześć tygodni panował nad mięsem, morząc żołądki ludzkie słabym posiłkiem swoim. W Wielką Sobotę zarówno w miastach jak i po wsiach, zanoszono do kościoła jaja oraz sól, którą po poświęceniu kładziono na świątecznym stole”.

Chcąc wspierać kultywowanie tradycji sporządzania potraw wielkanocnych zapraszamy mieszkańców obszarów wiejskich Województwa Lubelskiego do udziału w konkursie na kulinarne skarby wielkanocne. Przepisy powinny:

·        być opisane według tradycji kulinarnych dotyczących danego produktu/potrawy/przetworu i ich związek ze świętami Wielkanocy,

·        zawierać listę składników (surowce potrzebne do wykonania specjału),

·        opisywać sposób przygotowania,

·        do opisu prosimy o załączenie zdjęcia lub innej formy graficznej.

Celem konkursu jest promowanie wieloletnich tradycji kulinarnych związanych z okresem wielkanocnym oraz zachęcenie lokalnej społeczności do przygotowywania potraw charakterystycznych dla świąt Wielkanocnych.

Konkurs służy aktywizacji mieszkańców Lubelszczyzny oraz promocji dziedzictwa kulturowego regionu lubelskiego w aspekcie kulinarnym.

W konkursie mogą brać udział osoby pełnoletnie oraz osoby niepełnoletnie za zgodą rodziców lub ich opiekunów zamieszkujących obszary wiejskie. 
Dla laureatów konkursu przewidziano nagrody w postaci 30 zestawów zawierających akcesoria kuchenne.

Zgłoszenia do konkursu należy przesłać w terminie do 26 marca 2021 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres e mailowy:  konkursy@lubelskie.pl  oraz tradycyjnej na adres: Departament Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego w Lublinie, ul. Grottgera 4, 20-029 Lublin, z dopiskiem: Konkurs „Kulinarne skarby Wielkanocy”. Ogłoszenie wyników konkursu nastąpi do dnia 4 kwietnia 2021 roku.

Organizatorem konkursu jest Województwo Lubelskie, wszelkie informacje dotyczące konkursu udzielają pracownicy Departamentu Rolnictwa
i Rozwoju Obszarów Wiejskich UMWL w Lublinie: 
tel. (81) 44 16 538 oraz (81) 44 16 802, e- mail: konkursy@lubelskie.pl

 

piątek, 6 listopada 2020

Siła Kobiet

Polecam Waszej uwadze raport "Siła Kobiet" - Inicjatywa badawcza w całości poświęcona kobietom.

👉Jakie są współczesne kobiety?
👉Co lubią robić, a za czym nie przepadają?
👉Jakie są ich życiowe cele?
W raporcie "Siła Kobiet" przyjrzymy się kobietom z różnych stron - od stylu życia, pracy, pasji i zainteresowań, poprzez różnice pokoleniowe, przyjaźń oraz relacje z partnerem i rodziną.

poniedziałek, 2 listopada 2020

Nawet 250 tys. zł na założenie biznesu na wsi

Od 29 października do 30 listopada 2020 r. rolnicy mogą ubiegać się w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o „Premię na rozpoczęcie działalności pozarolniczej” w ramach PROW 2014-2020.

O dofinansowanie może ubiegać się rolnik, małżonek rolnika lub domownik, który m.in. podlega ubezpieczeniu w KRUS w pełnym zakresie nieprzerwanie co najmniej od 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy. O premię mogą starać się osoby, które chciałyby rozpocząć prowadzenie działalności pozarolniczej po raz pierwszy, jak również osoby, które przez 24 miesiące poprzedzające złożenie wniosku miały zawieszoną lub zakończoną działalność gospodarczą oraz te, które swój biznes na wsi już prowadzą i chcą go rozszerzyć o nowy rodzaj działalności.

Wysokość premii uzależniona jest od liczby miejsc pracy, które rolnik planuje utworzyć w swojej firmie, i wynosi: w przypadku jednego miejsca pracy – 150 tys. zł. Przy dwóch premia wzrasta do 200 tys. zł, a przy trzech do 250 tys. zł.

Premia na rozpoczęcie działalności pozarolniczej jest wypłacana w dwóch ratach. Pierwszą (80 proc.) rolnik otrzyma, gdy spełni warunki określone w wydanej decyzji o przyznaniu pomocy, a będzie miał na to 9 miesięcy liczonych od dnia doręczenia takiej decyzji. Pozostałe 20 proc. wpłynie na jego konto po realizacji biznesplanu, nie później jednak niż do upływu 2 lat od dnia wypłaty pierwszej raty pomocy.

Co ważne, 70 proc. kwoty premii musi być wydane na inwestycje w środki trwałe, czyli np. zakup nowych maszyn i urządzeń, środków transportu czy wyposażenia. Pozostałe 30 proc. można przeznaczyć na wydatki bieżące związane z prowadzeniem działalności.

Firma, która zostanie założona dzięki otrzymaniu dotacji, może zajmować się m.in. sprzedażą produktów nierolniczych, naprawą pojazdów samochodowych, budownictwem, sprzedażą detaliczną, fryzjerstwem, rzemiosłem, rękodzielnictwem, prowadzeniem obiektów noclegowych i turystycznych, usługami cateringowymi, opieką nad dziećmi lub osobami starszymi czy niepełnosprawnymi, a także działalnością weterynaryjną, informatyczną, architektoniczną, usługami rachunkowości, księgowymi, audytorskimi czy technicznymi. Pełna lista rodzajów działalności objętych wsparciem obejmuje ponad 400 pozycji, tzw. kodów PKD.

Wnioski przyjmują oddziały regionalne ARiMR. Można je składać osobiście, drogą elektroniczną lub rejestrowaną przesyłką pocztową.

Więcej informacji: www.arimr.gov.pl,  w punktach informacyjnych w biurach powiatowych i oddziałach regionalnych ARiMR oraz pod numerem bezpłatnej infolinii - tel. 800-38-00-84.

Źródło: ARiMR

piątek, 30 października 2020

LUBELSKI PARK WSPIERANIA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI

LUBELSKI PARK NAUKOWO-TECHNOLOGICZNY S.A.

zaprasza do wzięcia udziału w projekcie

LUBELSKI PARK WSPIERANIA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI

KWOTA DOTACJI MAKSYMALNIE
 52 200 PLN

GRUPA DOCELOWA

Projekt skierowany jest 50 do osób fizycznych w wieku 30 lat i więcej mieszkających na terenie  województwa lubelskiego. Zaplanowane w projekcie kompleksowe wsparcie w zakresie rozpoczynania i prowadzenia działalności gospodarczej skierowane jest do osób bezrobotnych (w tym zarejestrowanych w urzędzie pracy jako bezrobotne), biernych zawodowo, ubogich osób pracujących, osób pracujących na umowach krótkoterminowych lub cywilnoprawnych, których wynagrodzenie nie przekracza wysokości minimalnego wynagrodzenia. Ze wsparcia skorzystać mogą imigranci, reemigranci oraz osoby odchodzące z rolnictwa.

W szczególności zapraszamy:

  • osoby starsze (w wieku 50 lat i więcej),
  • kobiety,
  • osoby z niepełnosprawnościami,
  • osoby długotrwale bezrobotne,
  • osoby o niskich kwalifikacjach

FORMY WSPARCIA

·     Wsparcie szkoleniowo-doradcze, które przyczyni się do nabycia wiedzy i umiejętności niezbędnych do założenia oraz prowadzenia działalności gospodarczej;

ü  Szkolenie ABC przedsiębiorczości;

ü  Indywidualne wsparcie doradcze

·         Bezzwrotna dotacja na rozpoczęcie działalności gospodarczej maksymalnie w kwocie do 27 000 zł;

·         Wsparcie pomostowe dla założonych działalności gospodarczych przez pierwsze 12 miesięcy funkcjonowania w kwocie do 2100 zł/mc.

TERMIN REALIZACJI

Do 30.04.2022r.

WIĘCEJ INFORMACJI

czwartek, 15 października 2020

Międzynarodowy Dzień Kobiet Wiejskich

 Niech MOC będzie z nami - kobietami! 

Drogie Kobiety na Wsi, życzę Wam wszystkiego najlepszego z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet Wiejskich. 

Pamiętajcie, że wieś należy do Was i inicjatywy na niej podejmowane też są w Waszych/Naszych rękach.

Myślę o Was ciepło... nie tylko dziś ale cały rok.

fot. pixabay.com



środa, 24 czerwca 2020

Forum Kobiet Aktywnych w nowej odsłonie

Serdecznie zapraszamy liderki, działaczki organizacji pozarządowych, KGW, animatorki społeczności lokalnych i wszystkie chętne kobiety do wzięcia udziału w bezpłatnym Forum Kobiet Aktywnych Online, w ramach którego przygotowaliśmy dla Was 2 kanały tematyczne pn.: INSPIRACJA I MOTYWACJA oraz WIEDZA I UMIEJĘTNOŚCI.

➡ Webinary i warsztaty będą odbywać się na platformie Zoom. W wiadomości potwierdzającym uczestnictwo otrzymacie wszystkie potrzebne informacje oraz instrukcję, jak zalogować się do szkolenia w wybranym terminie.
➡ Do wzięcia udziału w wydarzeniu potrzebny jest jedynie komputer z dostępem do Internetu oraz ew. kamerka.
__________________________________________

INSPIRACJA I MOTYWACJA

⏰ 10:00- 10:30
➡ Iwona Przewor
➡ Na dobry początek… jak zacząć, by wprowadzać trwałe zmiany?

⏰ 11:00 - 11:30
➡ Aleksandra Chomik
➡ Liderko, Animatorko, zacznij od siebie – w kręgu kobiecych potrzeb

⏰ 12:00 - 12:30
➡ Małgorzata Szestopałko
➡ Kiedy niemożliwe staje się możliwe, czyli o cieniach i blaskach bycia mamą dziecka niepełnosprawnego

⏰ 14:00 - 14:30
➡ Paulina Siewierska - Kowalczyk
➡ Siła kobiet w social mediach

⏰ 15:00 - 15:30
➡ Karolina Suska
➡ 10+ pomysłów na prokobiece działania

⏰ 16:00 - 16:45
➡ Agnieszka Ścigaj
➡ Aktywność kobiet w sferze publicznej - czy to ma sens?

⏰ 17:00 -17:30
➡ Iwona Przewor
➡ Podsumowanie i planowanie, czyli co dalej z Forum Kobiet Aktywnych

WIEDZA I UMIEJĘTNOŚCI

⏰ 11:00 - 12:00
➡ Małgorzata Kruszyńska
➡ “Kobieta w sieci”, czyli jak skutecznie animować środowisko lokalne w warunkach izolacji społecznej

⏰ 12:30 - 13:30
➡ Małgorzata Czarnecka
➡ Jak "wygrać" projekt - o skutecznym pozyskiwaniu środków w sieci grantów

⏰ 14:00 – 15:00
➡ Mariola Wentladt
➡ Poćwiczmy w sieci, czyli zdrowy kręgosłup online

⏰ 15:30 - 17:00
➡ Iwona Ulfik- Jaworska
➡ Warsztat „Trudne emocje w relacjach”

⏰ 17:30 - 18:30
➡ Magdalena Biszkont
➡ Tablice wirtualne, czyli jak się wzajemnie inspirować w sieci

Link do ankiety rekrutacyjnej już wkrótce!
Już teraz dołącz do wydarzenia na portalu Facebook: https://www.facebook.com/events/298134254905039/

środa, 3 czerwca 2020

Warto poznać: Jadwiga Dziubińska - kobieta, która kochała wieś

JADWIGA DZIUBIŃSKA

1874 – 1937
Potencjał wsi tkwi w jej mieszkańcach. Wieś powinna odrodzić się własnymi siłami, bez udziału miejskiej inteligencji, dzięki samodzielności i inicjatywie chłopów, którzy najlepiej znają lokalne potrzeby i uwarunkowania.

Urodziła się 10 października 1874 roku w Warszawie w zamożnej rodzinie inteligenckiej. Jej rodzice – Apolinary i Zofia bardzo dbali o gruntowne wykształcenie swoich dzieci.
Jadwiga początkowo uczyła się w domu, następnie w latach 1885 – 1892 była uczennicą na pensji Henryki Czarnockiej, żarliwej patriotki, która w takim duchu wychowywała także swoje podopieczne.

W 1893 roku zaczęła studia historyczne, pedagogiczne, socjologiczne i polonistyczne na tajnych wyższych kursach naukowych dla kobiet tzw. „Uniwersytecie Latającym”. Ze względu na bezpieczeństwo nie miał on stałej siedziby, a wykłady odbywały się co rusz w innym miejscu. Taka strategia miała uchronić społeczność związaną z Uniwersytetem przed aresztowaniem przez władze carskie. W tym okresie Dziubińska dzieliła swój czas pomiędzy naukę a działalność w Czytelniach Towarzystwa Dobroczynności. Pracując w warszawskich czytelniach wielokrotnie uczestniczyła w różnorodnych działaniach edukacyjnych. Bardzo szybko nabrała przekonania, że szerzenie oświaty wśród ludności wiejskiej jest sprawą wyjątkowo naglącą.

Po ukończeniu nauki, w 1897 roku wyjechała z rodziną na wakacje w Kieleckie, do wsi Chwaliboskie. „Chcąc bliżej poznać ludzi wiejskich, ich zwyczaje, obyczaje, troski, ich ciężki trud i potrzeby, ich pracę i sposób myślenia, Jadwiga, nie zważając na płacz matki ani protesty ojca, po wakacjach pozostała w tej wsi aż do wiosny 1898 roku” (Eleonora Pokrzywa).

Zamieszkała w chałupie znajomych gospodarzy, a w zamian za skromne jedzenie i dach nad głową, zajęła się tajnym nauczaniem tutejszych dzieci. Mocno skupiła się na dogłębnym poznaniu problemów nękających mieszkańców oraz ich najpilniejszych potrzeb.
Już wtedy miała świadomość, że wieś może się odrodzić wyłącznie własnymi siłami, poprzez samodzielną pracę i wysiłek mieszkańców. Najważniejszą sprawą było przygotowanie i wykształcenie liderów wiejskich, którzy po powrocie do swojej społeczności, wezmą sprawy we własne ręce.

Aby jeszcze bardziej zbliżyć się do wsi, postanowiła poznać pracę na roli. Po powrocie do Warszawy trafiła do dwuletniej szkoły Towarzystwa Pszczelniczo – Ogrodniczego. Przy szkole z inicjatywy Maksymiliana Malinowskiego, redaktora pisma ludowego „Zorza” były organizowane 10-dniowe kursy pszczelnictwa i ogrodnictwa dla chłopów. Jadwiga od razu zaangażowała się w tę inicjatywę, była w swoim żywiole. Kursy cieszyły się olbrzymim powodzeniem. Organizatorzy zdecydowali się wyjść naprzeciw zapotrzebowaniu i przystąpili do organizowania szkoły rolniczej.

Męska szkoła rolnicza w Pszczelinie
W 1898 roku uzyskano zgodę Ministerstwa Rolnictwa w Petersburgu na otwarcie szkoły. Została ona zatwierdzona przez władze carskie jako „Ferma Ogrodnicza”, co oczywiście było wyłącznie przykrywką dla prawdziwej działalności szkoły.
W 1900 roku w zakupionym przez Towarzystwo Pszczelniczo-Ogrodnicze majątku w Otrębusach koło Warszawy Dziubińska wspólnie z Maksymilianem Malinowskim otworzyła pierwszą szkołę rolniczą w Królestwie zwaną potocznie „Pszczelinem”. Została jej kierowniczką i wychowawczynią.
W związku z represjami i rozlicznymi zakazami zaborcy szkoła miała oficjalny program dla władz rosyjskich oraz tajny, właściwy program nauczania. Mimo zakazu Rosjan codziennie w szkole odbywały się liczne zajęcia teoretyczne, w tym wspólne czytanie, omawianie książek, prezentowanie referatów. „ (…) książki i kajety chowane były w piwnicach, a podczas codziennych lekcji jeden z uczniów stróżował, aby uprzedzić w razie niepożądanej wizyty żandarmów” [J. Dziubińska, Krótka autobiografia].
Program nauczania obejmował zagadnienia praktyczne oraz ogólnokształcące, gdyż spora część wychowanków miała problemy z poprawnym pisaniem i czytaniem. Uczniowie poznawali literaturę, historię, nauki przyrodnicze, ale także praktyczne zagadnienia: sadownictwo, pszczelarstwo, prowadzenie księgowości, ekonomikę gospodarstw. Praktykę w ekonomii zdobywali prowadząc kasę koleżeńską i sklepik uczniowski.
W szkole propagowano spółdzielczość, nowość dopiero wkraczającą na wieś.
Dziubińska była osobą bardzo zdyscyplinowaną i tego samego wymagała od swoich wychowanków: samodzielności, pilności, jasno określonych celów.
Szkoła w dużej mierze wzorowała się na duńskich Uniwersytetach Ludowych. Panowała w niej rodzinna atmosfera, uczniowie mieszkali wspólnie z nauczycielami, decyzje były podejmowane przez samorząd szkolny, nauczyciele i wychowankowie mieli równe prawo głosu.
Pszczelin stał się wkrótce wzorem dla nowo powstających ośrodków.
W 1903 roku szkoła znalazła się pod wpływem endeków, w związku z czym Dziubińska, nie mogąc zaakceptować ich poglądów, postanowiła odejść.
 
Żeńska szkoła w Kruszynku
W 1904 roku została kierowniczką żeńskiej szkoły w Kruszynku koło Włocławka. Budynki, w których mieściła się szkoła oraz otaczający ją ogród przekazała na ten cel Irena Haackowa.
Program nauczania podobny był do programu w Pszczelinie. Na kursy były przyjmowane kobiety powyżej 17 roku życia. Każdorazowo brało w nich udział 40 – 70 osób.
W szkole uczono tkactwa, szycia, gotowania, ogrodnictwa, pszczelnictwa, pielęgniarstwa (łącznie z możliwością odbycia praktyk we włocławskim szpitalu), wychowania przedszkolnego (przy szkole prowadzona była ochronka).
Dużą wagę przywiązywano do aktywizacji społecznej i ogólnego rozwoju uczennic. Aby poszerzyć horyzonty wychowanek organizowano wyjazdy do mleczarni, spółdzielni, a także każdego roku dwutygodniowe wycieczki po kraju.
W Kruszynku nauka trwała 11 miesięcy, a od 1912 roku została przedłużona do 1,5 roku. Wynikało to z konieczności przekazania mieszkankom wsi na tyle gruntownej wiedzy, aby mogły po powrocie do domu powielać ją, inicjować zmiany, zakładać kółka rolnicze, spółdzielnie, koła samokształcenia itd. „Kruszynek przygotowuje uczennice do umiejętnego prowadzenia wszystkich działów gospodarstwa domowego oraz zaznajamia je z tymi gałęziami przemysłu wiejskiego, które mogą dać gospodyni gotowy grosz, np. chów inwentarza lub ptactwa, warzywnictwo lub pszczelnictwo, mleczarstwo wzorowe, tkactwo. Jeżeli rodzina jest liczna a gruntu jest mało, wtedy Kruszynianka wróciwszy do domu, zależnie od warunków miejscowych, może wziąć jeden z działów gospodarstwa, jako pracę zarobkową, może zarabiać tkactwem, prowadzić sklep spółkowy, mleczarnię; uczennice mogą wstąpić do szkoły ochroniarskiej lub też wstępują na kursy akuszeryjne. W ten sposób córki ubogich rodziców mogą podnieść dobrobyt swej rodziny przez samodzielną pracę; mogą wnieść do chaty światło, być pożytecznymi dla całej wioski, zamiast tułać się w poszukiwaniu pracy w obcych stronach i u obcych ludzi” [„Czego uczą kursy gospodarczo-przemysłowe dla włościanek w Kruszynku?”, Warszawa, Czcionkami Drukarni Naukowej, Mazowiecka 8, 1912, s. 8]
Opłaty za szkołę ponoszone przez uczestniczki kursu były niewielkimi sumami. Placówka utrzymywała się głównie dzięki darowiznom i hojności społeczeństwa.
„Pszczelin i Kruszynek stały się rodzicami wszystkich późniejszych uczelni tego typu” (Aleksander Świętochowski). W latach 1907-1914 dzięki wsparciu organizacyjnemu Dziubińskiej powstawały kolejne szkoły rolnicze – w Sokołówku, Gołotczyźnie, Bratnem, Krasieninie.
 
Ustawa o szkołach rolniczych
W 1919 roku Dziubińska z ramienia PSL „Wyzwolenie” została posłanką do Sejmu Ustawodawczego z włocławskiego okręgu wyborczego. Pracowała w 3 komisjach: oświatowej, opieki społecznej i ochrony pracy.
Znakomita znajomość realiów wsi ułatwiła jej opracowanie projektu ustawy o ludowych szkołach rolniczych, która weszła w życie 9 lipca 1920 r. (Dz. U. RP, Nr 62, poz. 398).
Zgodnie z ustawą szkoły rolnicze miały na celu „przygotowanie zawodowe samodzielnych gospodarzy rolnych i gospodyń oraz świadomych swoich obowiązków obywateli kraju”.
Ustawa zakładała, że w każdym powiecie będą co najmniej dwie publiczne szkoły rolnicze: męska i żeńska.
Dziubińska samodzielnie jeździła po wsiach typując miejsca na tworzenie szkół. Ustawa nie została jednak nigdy w pełni wcielona w życie. W roku 1939 na 264 powiaty było 169 szkół rolniczych. Na niezrealizowanie ustawy miały wpływ trudności gospodarcze, a także kierunek polityki rządu.
Dziubińska zrezygnowała z ponownego wejścia do Sejmu na rzecz organizowania szkół rolniczych. W latach 1923-1927 prowadziła w tychże szkołach zajęcia na temat spółdzielczości oraz problemów Polski i świata. Prowadziła także rozliczne kursy dla nauczycieli szkół rolniczych.
W 1927 roku dzięki jej staraniom w Sokołówku zostało otwarte Seminarium dla Nauczycielek Szkół Rolniczych. Seminarium miało bardzo bogaty program nauczania od spółdzielczości poprzez organizację oświaty rolniczej po prowadzenie biblioteki i organizacji gospodarczych na wsi. Przy Seminarium działało przedszkole, muzeum ludowe, biblioteka, Koło Młodzieży Wiejskiej, Uniwersytet Ludowy.

Działalność społeczna
Dziubińska całe życie angażowała się aktywnie w działania społeczne na rzecz oświaty na wsi. Pracowała w Polskim Związku Ludowym (PZL), którego działania polegały przede wszystkim na pracy nauczycieli ludowych w lokalnych społecznościach. Należała także do Zarządu Towarzystw Kółek Rolniczych im. Staszica, które za główny cel stawiały sobie kształcenie młodych rolników. Była wieloletnią przewodniczącą, powstałego w 1919 roku w Warszawie Instytutu Oświaty i Kultury im. Stanisława Staszica. W jego prace były zaangażowane m.in. Irena Kosmowska, Helena Radlińska, Władysława Weychert-Szymanowska. Instytut współpracował z wiejską młodzieżą akademicką, zorganizował dla niej stałe miejsce spotkań, czytelnię i bibliotekę.
Dziubińska uczestniczyła również aktywnie w tworzeniu Związku Młodzieży Wiejskiej Rzeczypospolitej Polskiej. W 1920 roku przy jej udziale powołano w Warszawie Zrzeszenie Nauczycieli Szkół Gospodarstwa Wiejskiego.

Ostatnie dni
Zmarła 28 stycznia 1937 roku w Warszawie. Na pogrzeb przybyły tłumy.
W gazetach pisano o niej „Nazwisko jej od kilkudziesięciu lat było sztandarem dla demokracji zmierzającej przez oświatę ogólną i zawodową dla uaktywnienia wsi, wzbudzenia w niej potrzeby postępu, zdobycia świadomości samej siebie i własnych dążeń”.

Bibliografia:
- J. Dziubińska, Krótka autobiografia, maszynopis, Archiwum Zakładu Historii Ruchu Ludowego, Stanisław Kowalczyk, Józef Kowal, Witold Stankiewicz, Mieczysław Stański, Zarys historii polskiego ruchu ludowego 1864-1918, tom 1, s. 116-120. Praca zbiorowa pod red. Zofii Mazurowej i Leonildy Wyszomirskiej, „Pamięć boru. Wspomnienia o Jadwidze Dziubińskiej”, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1968.
- Stanisław Kowalczyk, Józef Kowal, Witold Stankiewicz, Mieczysław Stański, Zarys historii polskiego ruchu ludowego 1864-1918, tom 1, s. 116-120
- Praca zbiorowa pod red. Zofii Mazurowej i Leonildy Wyszomirskiej, „Pamięć boru. Wspomnienia o Jadwidze Dziubińskiej”, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1968.
foto: Narodowe Archiwum Cyfrowe
źródło: zspzd-technikum.pl