środa, 3 czerwca 2020

Warto poznać: Jadwiga Dziubińska - kobieta, która kochała wieś

JADWIGA DZIUBIŃSKA

1874 – 1937
Potencjał wsi tkwi w jej mieszkańcach. Wieś powinna odrodzić się własnymi siłami, bez udziału miejskiej inteligencji, dzięki samodzielności i inicjatywie chłopów, którzy najlepiej znają lokalne potrzeby i uwarunkowania.

Urodziła się 10 października 1874 roku w Warszawie w zamożnej rodzinie inteligenckiej. Jej rodzice – Apolinary i Zofia bardzo dbali o gruntowne wykształcenie swoich dzieci.
Jadwiga początkowo uczyła się w domu, następnie w latach 1885 – 1892 była uczennicą na pensji Henryki Czarnockiej, żarliwej patriotki, która w takim duchu wychowywała także swoje podopieczne.

W 1893 roku zaczęła studia historyczne, pedagogiczne, socjologiczne i polonistyczne na tajnych wyższych kursach naukowych dla kobiet tzw. „Uniwersytecie Latającym”. Ze względu na bezpieczeństwo nie miał on stałej siedziby, a wykłady odbywały się co rusz w innym miejscu. Taka strategia miała uchronić społeczność związaną z Uniwersytetem przed aresztowaniem przez władze carskie. W tym okresie Dziubińska dzieliła swój czas pomiędzy naukę a działalność w Czytelniach Towarzystwa Dobroczynności. Pracując w warszawskich czytelniach wielokrotnie uczestniczyła w różnorodnych działaniach edukacyjnych. Bardzo szybko nabrała przekonania, że szerzenie oświaty wśród ludności wiejskiej jest sprawą wyjątkowo naglącą.

Po ukończeniu nauki, w 1897 roku wyjechała z rodziną na wakacje w Kieleckie, do wsi Chwaliboskie. „Chcąc bliżej poznać ludzi wiejskich, ich zwyczaje, obyczaje, troski, ich ciężki trud i potrzeby, ich pracę i sposób myślenia, Jadwiga, nie zważając na płacz matki ani protesty ojca, po wakacjach pozostała w tej wsi aż do wiosny 1898 roku” (Eleonora Pokrzywa).

Zamieszkała w chałupie znajomych gospodarzy, a w zamian za skromne jedzenie i dach nad głową, zajęła się tajnym nauczaniem tutejszych dzieci. Mocno skupiła się na dogłębnym poznaniu problemów nękających mieszkańców oraz ich najpilniejszych potrzeb.
Już wtedy miała świadomość, że wieś może się odrodzić wyłącznie własnymi siłami, poprzez samodzielną pracę i wysiłek mieszkańców. Najważniejszą sprawą było przygotowanie i wykształcenie liderów wiejskich, którzy po powrocie do swojej społeczności, wezmą sprawy we własne ręce.

Aby jeszcze bardziej zbliżyć się do wsi, postanowiła poznać pracę na roli. Po powrocie do Warszawy trafiła do dwuletniej szkoły Towarzystwa Pszczelniczo – Ogrodniczego. Przy szkole z inicjatywy Maksymiliana Malinowskiego, redaktora pisma ludowego „Zorza” były organizowane 10-dniowe kursy pszczelnictwa i ogrodnictwa dla chłopów. Jadwiga od razu zaangażowała się w tę inicjatywę, była w swoim żywiole. Kursy cieszyły się olbrzymim powodzeniem. Organizatorzy zdecydowali się wyjść naprzeciw zapotrzebowaniu i przystąpili do organizowania szkoły rolniczej.

Męska szkoła rolnicza w Pszczelinie
W 1898 roku uzyskano zgodę Ministerstwa Rolnictwa w Petersburgu na otwarcie szkoły. Została ona zatwierdzona przez władze carskie jako „Ferma Ogrodnicza”, co oczywiście było wyłącznie przykrywką dla prawdziwej działalności szkoły.
W 1900 roku w zakupionym przez Towarzystwo Pszczelniczo-Ogrodnicze majątku w Otrębusach koło Warszawy Dziubińska wspólnie z Maksymilianem Malinowskim otworzyła pierwszą szkołę rolniczą w Królestwie zwaną potocznie „Pszczelinem”. Została jej kierowniczką i wychowawczynią.
W związku z represjami i rozlicznymi zakazami zaborcy szkoła miała oficjalny program dla władz rosyjskich oraz tajny, właściwy program nauczania. Mimo zakazu Rosjan codziennie w szkole odbywały się liczne zajęcia teoretyczne, w tym wspólne czytanie, omawianie książek, prezentowanie referatów. „ (…) książki i kajety chowane były w piwnicach, a podczas codziennych lekcji jeden z uczniów stróżował, aby uprzedzić w razie niepożądanej wizyty żandarmów” [J. Dziubińska, Krótka autobiografia].
Program nauczania obejmował zagadnienia praktyczne oraz ogólnokształcące, gdyż spora część wychowanków miała problemy z poprawnym pisaniem i czytaniem. Uczniowie poznawali literaturę, historię, nauki przyrodnicze, ale także praktyczne zagadnienia: sadownictwo, pszczelarstwo, prowadzenie księgowości, ekonomikę gospodarstw. Praktykę w ekonomii zdobywali prowadząc kasę koleżeńską i sklepik uczniowski.
W szkole propagowano spółdzielczość, nowość dopiero wkraczającą na wieś.
Dziubińska była osobą bardzo zdyscyplinowaną i tego samego wymagała od swoich wychowanków: samodzielności, pilności, jasno określonych celów.
Szkoła w dużej mierze wzorowała się na duńskich Uniwersytetach Ludowych. Panowała w niej rodzinna atmosfera, uczniowie mieszkali wspólnie z nauczycielami, decyzje były podejmowane przez samorząd szkolny, nauczyciele i wychowankowie mieli równe prawo głosu.
Pszczelin stał się wkrótce wzorem dla nowo powstających ośrodków.
W 1903 roku szkoła znalazła się pod wpływem endeków, w związku z czym Dziubińska, nie mogąc zaakceptować ich poglądów, postanowiła odejść.
 
Żeńska szkoła w Kruszynku
W 1904 roku została kierowniczką żeńskiej szkoły w Kruszynku koło Włocławka. Budynki, w których mieściła się szkoła oraz otaczający ją ogród przekazała na ten cel Irena Haackowa.
Program nauczania podobny był do programu w Pszczelinie. Na kursy były przyjmowane kobiety powyżej 17 roku życia. Każdorazowo brało w nich udział 40 – 70 osób.
W szkole uczono tkactwa, szycia, gotowania, ogrodnictwa, pszczelnictwa, pielęgniarstwa (łącznie z możliwością odbycia praktyk we włocławskim szpitalu), wychowania przedszkolnego (przy szkole prowadzona była ochronka).
Dużą wagę przywiązywano do aktywizacji społecznej i ogólnego rozwoju uczennic. Aby poszerzyć horyzonty wychowanek organizowano wyjazdy do mleczarni, spółdzielni, a także każdego roku dwutygodniowe wycieczki po kraju.
W Kruszynku nauka trwała 11 miesięcy, a od 1912 roku została przedłużona do 1,5 roku. Wynikało to z konieczności przekazania mieszkankom wsi na tyle gruntownej wiedzy, aby mogły po powrocie do domu powielać ją, inicjować zmiany, zakładać kółka rolnicze, spółdzielnie, koła samokształcenia itd. „Kruszynek przygotowuje uczennice do umiejętnego prowadzenia wszystkich działów gospodarstwa domowego oraz zaznajamia je z tymi gałęziami przemysłu wiejskiego, które mogą dać gospodyni gotowy grosz, np. chów inwentarza lub ptactwa, warzywnictwo lub pszczelnictwo, mleczarstwo wzorowe, tkactwo. Jeżeli rodzina jest liczna a gruntu jest mało, wtedy Kruszynianka wróciwszy do domu, zależnie od warunków miejscowych, może wziąć jeden z działów gospodarstwa, jako pracę zarobkową, może zarabiać tkactwem, prowadzić sklep spółkowy, mleczarnię; uczennice mogą wstąpić do szkoły ochroniarskiej lub też wstępują na kursy akuszeryjne. W ten sposób córki ubogich rodziców mogą podnieść dobrobyt swej rodziny przez samodzielną pracę; mogą wnieść do chaty światło, być pożytecznymi dla całej wioski, zamiast tułać się w poszukiwaniu pracy w obcych stronach i u obcych ludzi” [„Czego uczą kursy gospodarczo-przemysłowe dla włościanek w Kruszynku?”, Warszawa, Czcionkami Drukarni Naukowej, Mazowiecka 8, 1912, s. 8]
Opłaty za szkołę ponoszone przez uczestniczki kursu były niewielkimi sumami. Placówka utrzymywała się głównie dzięki darowiznom i hojności społeczeństwa.
„Pszczelin i Kruszynek stały się rodzicami wszystkich późniejszych uczelni tego typu” (Aleksander Świętochowski). W latach 1907-1914 dzięki wsparciu organizacyjnemu Dziubińskiej powstawały kolejne szkoły rolnicze – w Sokołówku, Gołotczyźnie, Bratnem, Krasieninie.
 
Ustawa o szkołach rolniczych
W 1919 roku Dziubińska z ramienia PSL „Wyzwolenie” została posłanką do Sejmu Ustawodawczego z włocławskiego okręgu wyborczego. Pracowała w 3 komisjach: oświatowej, opieki społecznej i ochrony pracy.
Znakomita znajomość realiów wsi ułatwiła jej opracowanie projektu ustawy o ludowych szkołach rolniczych, która weszła w życie 9 lipca 1920 r. (Dz. U. RP, Nr 62, poz. 398).
Zgodnie z ustawą szkoły rolnicze miały na celu „przygotowanie zawodowe samodzielnych gospodarzy rolnych i gospodyń oraz świadomych swoich obowiązków obywateli kraju”.
Ustawa zakładała, że w każdym powiecie będą co najmniej dwie publiczne szkoły rolnicze: męska i żeńska.
Dziubińska samodzielnie jeździła po wsiach typując miejsca na tworzenie szkół. Ustawa nie została jednak nigdy w pełni wcielona w życie. W roku 1939 na 264 powiaty było 169 szkół rolniczych. Na niezrealizowanie ustawy miały wpływ trudności gospodarcze, a także kierunek polityki rządu.
Dziubińska zrezygnowała z ponownego wejścia do Sejmu na rzecz organizowania szkół rolniczych. W latach 1923-1927 prowadziła w tychże szkołach zajęcia na temat spółdzielczości oraz problemów Polski i świata. Prowadziła także rozliczne kursy dla nauczycieli szkół rolniczych.
W 1927 roku dzięki jej staraniom w Sokołówku zostało otwarte Seminarium dla Nauczycielek Szkół Rolniczych. Seminarium miało bardzo bogaty program nauczania od spółdzielczości poprzez organizację oświaty rolniczej po prowadzenie biblioteki i organizacji gospodarczych na wsi. Przy Seminarium działało przedszkole, muzeum ludowe, biblioteka, Koło Młodzieży Wiejskiej, Uniwersytet Ludowy.

Działalność społeczna
Dziubińska całe życie angażowała się aktywnie w działania społeczne na rzecz oświaty na wsi. Pracowała w Polskim Związku Ludowym (PZL), którego działania polegały przede wszystkim na pracy nauczycieli ludowych w lokalnych społecznościach. Należała także do Zarządu Towarzystw Kółek Rolniczych im. Staszica, które za główny cel stawiały sobie kształcenie młodych rolników. Była wieloletnią przewodniczącą, powstałego w 1919 roku w Warszawie Instytutu Oświaty i Kultury im. Stanisława Staszica. W jego prace były zaangażowane m.in. Irena Kosmowska, Helena Radlińska, Władysława Weychert-Szymanowska. Instytut współpracował z wiejską młodzieżą akademicką, zorganizował dla niej stałe miejsce spotkań, czytelnię i bibliotekę.
Dziubińska uczestniczyła również aktywnie w tworzeniu Związku Młodzieży Wiejskiej Rzeczypospolitej Polskiej. W 1920 roku przy jej udziale powołano w Warszawie Zrzeszenie Nauczycieli Szkół Gospodarstwa Wiejskiego.

Ostatnie dni
Zmarła 28 stycznia 1937 roku w Warszawie. Na pogrzeb przybyły tłumy.
W gazetach pisano o niej „Nazwisko jej od kilkudziesięciu lat było sztandarem dla demokracji zmierzającej przez oświatę ogólną i zawodową dla uaktywnienia wsi, wzbudzenia w niej potrzeby postępu, zdobycia świadomości samej siebie i własnych dążeń”.

Bibliografia:
- J. Dziubińska, Krótka autobiografia, maszynopis, Archiwum Zakładu Historii Ruchu Ludowego, Stanisław Kowalczyk, Józef Kowal, Witold Stankiewicz, Mieczysław Stański, Zarys historii polskiego ruchu ludowego 1864-1918, tom 1, s. 116-120. Praca zbiorowa pod red. Zofii Mazurowej i Leonildy Wyszomirskiej, „Pamięć boru. Wspomnienia o Jadwidze Dziubińskiej”, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1968.
- Stanisław Kowalczyk, Józef Kowal, Witold Stankiewicz, Mieczysław Stański, Zarys historii polskiego ruchu ludowego 1864-1918, tom 1, s. 116-120
- Praca zbiorowa pod red. Zofii Mazurowej i Leonildy Wyszomirskiej, „Pamięć boru. Wspomnienia o Jadwidze Dziubińskiej”, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1968.
foto: Narodowe Archiwum Cyfrowe
źródło: zspzd-technikum.pl

środa, 27 maja 2020

30 lat samorządności!


30 lat temu Sejm uchwalił ustawę o samorządzie terytorialnym. Ten akt prawny zmienił polską rzeczywistość, przywracając obywatelom prawo współdecydowania o swoich lokalnych wspólnotach. 27 maja 1990 roku odbyły się w Polsce pierwsze po II wojnie światowej w pełni wolne wybory samorządowe.

Konkurs "Polska wieś - dziedzictwo i przyszłość"

Fundacja na rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa we współpracy z Wydawnictwem Naukowym Scholar ogłosiła XII edycję konkursu „Polska wieś – dziedzictwo i przyszłość”.
Patronat honorowy nad konkursem objął Polski Komitet ds. UNESCO. Celem konkursu jest promocja polskiego rolnictwa, problematyki związanej z obszarami wiejskimi, dziedzictwa kulturowego oraz wzbogacenie publicznej debaty na temat polskiej wsi.

W ramach konkursu Kapituła oceni prace w dwóch kategoriach:

Prace naukowe (m.in. prace doktorskie), popularno-naukowe i inne nienależące do tych dwóch kategorii, ale prezentujące szczególnie inspirujące i innowacyjne spojrzenie na problematykę rozwoju wsi;

Prace prezentujące dorobek kulturowy kraju i regionu, opisujące inicjatywy lokalne, dziedzictwo historyczne wsi (monografie wsi, archiwalne zbiory zdjęć stanowiące element dokumentacji, pamiętniki) oraz prace ilustrujące przykład sukcesu w rozwoju polskiej wsi.

W konkursie preferowane są prace nowatorskie, interdyscyplinarne, wykazujące oryginalność w zakresie podjętej problematyki lub metodologii badań, napisane w sposób atrakcyjny dla potencjalnych czytelników.

Spośród zgłoszonych prac Kapituła Konkursowa wybierze dwa wyróżniające się opracowania. Zwycięzca w każdej z kategorii otrzyma nagrodę pieniężną w wysokości 5 tysięcy złotych. Nagrodzone prace będą mogły być wydane w postaci książkowej w Wydawnictwie Naukowym Scholar.

Termin nadsyłania prac mija 31 lipca 2020 r.

Regulamin i wymagane dokumenty dotyczące konkursu znajdują się na stronie internetowej organizatora www.fdpa.org.pl oraz są dostępne w formie wydruku w siedzibie Fundacji na rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa, ul. Gombrowicza 19, 01-682 Warszawa. Dodatkowych informacji na temat konkursu udziela: Jakub Zieliński, e-mail: j.zielinski@fdpa.org.pl  tel. 695 116 110; 22 864 03 90. Informacje na temat poprzednich edycji konkursu, Kapituły Konkursowej i laureatów można znaleźć na stronie internetowej www.fdpa.org.pl oraz na www.facebook.com/Fundacja.FDPA.


Dokumenty konkursowe:


Źródło: www.fdpa.org.pl

Konkurs: „PIĘKNA WIEŚ WOJEWÓDZTWA ŚLĄSKIEGO"

Celem konkursu jest pielęgnowanie i rozwijanie tożsamości lokalnej, pobudzanie aktywności gospodarczej, popularyzacja obrzędów i zwyczajów ludowych oraz zachowanie wartości środowiska kulturowego i przyrodniczego. 


Udział w konkursie to także szansa na kształtowanie świadomości obywatelskiej i kulturowej mieszkańców wsi, wspieranie jej rozwoju przez aktywność obywatelską i kształtowanie ładu przestrzennego.
„Uczestnicy rywalizować będą w pięciu kategoriach: najpiękniejsza wieś, najpiękniejsza zagroda wiejska, najlepsze przedsięwzięcie odnowy wsi, najlepsza strona internetowa sołectwa i najlepsze przedsięwzięcie popularyzujące tradycje, obrzędy i zwyczaje ludowe.
Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest zgłoszenie przez gminę udziału w terminie do 19 czerwca 2020 roku wraz z załącznikiem. O wyborze najlepszych rozwiązań zadecyduje komisja konkursowa powołana przez Zarząd Województwa.
Szczegóły konkursu są dostępne w regulaminie.
Źródło: https://slaskie.pl

poniedziałek, 25 maja 2020

Poradnik antykryzysowy dla obszarów wiejskich

Zachęcamy do bieżącego zaglądania do Poradnika antykryzysowego dla obszarów wiejskich, w którym pomagamy mieszkańcom wsi odnaleźć się w nowej rzeczywistości wskazując ułatwienia prawne, instrumenty wsparcia, inicjatywy pomocowe i inne środki łagodzące skutki pandemii koronawirusa SARS-CoV-2 dla gospodarki wiejskiej i wiejskich gospodarstw domowych.


W mijającym tygodniu wkroczyliśmy w III etap stopniowego odmrażania gospodarki polskiej ze skutków epidemii koronawirusa. 

Oczekiwane przez wszystkich luzowanie obostrzeń to kolejne wyzwania dla podmiotów, które ponownie uruchamiają swoje usługi, by w warunkach stanu epidemii zachować odpowiedni reżim sanitarny w kontaktach z klientami.  Odpowiedzialność za wzajemne bezpieczeństwo spoczywa także na klientach i ich dyscyplinie w trzymaniu, często uciążliwych rygorów.
Dziś szczególnie polecamy wytyczne i zalecenia dla poszczególnych branż gospodarki i dziedzin życia.Nie stanowiąc prawa, wskazują one jak maksymalnie bezpiecznie funkcjonować w nowych warunkach gospodarczo-społecznych. Dodając do nich zdrowy rozsądek, wzajemną wyrozumiałość i szacunek mamy szanse lepiej przetrwać trudny czas i łatwiej wyjść z kryzysu.

REGULACJE
Zawieszenie wymagań dotyczących środków ochrony roślin
Tarcza Antykryzysowa 2.0 odroczyła obowiązki w zakresie uprawnień do obrotu i stosowania środków ochrony roślin oraz wymagań dla podmiotów profesjonalnych. Osoby wprowadzające do obrotu lub stosujące środki ochrony roślin oraz prowadzące doradztwo w tym zakresie mają obowiązek nabyć lub uzupełnić kwalifikacje w okresie 30 dni po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii w  związku z  zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Badania lekarskie i szkolenia BHP w dobie koronawirusa
W związku z zagrożeniem związanym z COVID-19 wprowadzono przepisy szczególne dotyczące zatrudniania pracowników i badań okresowych. Zmiany obowiązują w zakresie wykonywania profilaktycznych badań lekarskich pracowników oraz szkoleń BHP.

Dopłaty obszarowe – nowy termin oświadczeń
Oświadczenie potwierdzające brak zmian w 2020 roku w odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich i obszarowych złożonego w roku 2019 można składać do 8 czerwca 2020 roku w biurach powiatowych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Nowy termin wynika z uchylenia zawieszenia biegu terminów wynikającego z przepisów ustawy COVID-19.

Przywrócenie możliwości eksportu mięsa wołowego do Serbii
W dniu 12 maja 2020 r. służby weterynaryjne Polski i Serbii zakończyły renegocjacje wzoru weterynaryjnego świadectwa zdrowia dla świeżego mięsa wołowego wywożonego do Republiki Serbii.

REKOMENDACJE
Wskazówki na kolejny etap odmrażania gospodarki
18 maja br. rozpoczął się kolejny etap odmrażania gospodarki, otwarte zostały salony kosmetyczne i fryzjerskie oraz branża gastronomiczna. Ministerstwo Rozwoju, w porozumieniu z Głównym Inspektoratem Sanitarnym oraz przedstawicielami branż i ekspertami, przygotowało wytyczne, które określają, w jaki sposób będzie można bezpiecznie świadczyć te usługi oraz z nich korzystać w okresie epidemii koronawirusa w Polsce.

Wytyczne GIS dla gastronomii w czasie epidemii SARS-CoV-2
Główny Inspektor Sanitarny  wydał  wytyczne przeciwepidemiczne w związku z możliwością  ponownego uruchamiania od dnia 18 maja 2020 działalności usług gastronomicznych w kolejnym etapie znoszenia ograniczeń związanych z koronawirusem.

Dekalog bezpiecznego turysty
Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom turystów Polska Organizacja Turystyczna w uzgodnieniu z Głównym Inspektorem Sanitarnym przygotowała wytyczne dla wybierających się w podróż  w czasie trwającego stanu epidemii koronawirusa.

Zalecenia dla producentów zatrudniających cudzoziemców
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi we współpracy z Głównym Inspektoratem Sanitarnym wypracowało wytyczne dla producentów rolnych zatrudniających cudzoziemców przy pracach sezonowych. Wytyczne te są odpowiedzią na sytuację zagrożenia wirusem SARS COV-2 oraz potrzebę zapewnienia pracowników głównie przy zbiorach owoców miękkich.

AKCJE
Wspierając lokalnych rolników Pomorski Ośrodek Doradztwa Rolniczego uruchomił serwis internetowy Pomorskie eTargowisko pod adresem http://etargowisko.podr.pl/ . Swoje produkty w serwisie mogą wystawiać na sprzedaż rolnicy z terenu województwa pomorskiego zarejestrowani w ramach rolniczego handlu detalicznego.

Opolski Bazarek Rolniczy
Wychodząc naprzeciw potrzebom producentów rolnych  oraz konsumentów Opolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego wprowadził sprzedaż bezpośrednią od rolnika w serwisie internetowym www.bazarekrolniczy.pl.

poniedziałek, 18 maja 2020

"Razem łatwiej" szkolenie online

Fundacja Wspomagania Wsi zaprasza na warsztat online pt. "Razem łatwiej". Celem warsztatu jest zwiększenie umiejętności organizowania działań osób aktywnie działających na terenach wiejskich w warunkach kryzysu/epidemii. Spotkanie to posłuży także rozpoznaniu aktualnych potrzeb osób aktywnie działających na terenach wiejskich i zebraniu przykładowych działań społecznych w dobie kryzysu.
Spotkanie będzie miało formę warsztatu moderowanego, prowadzonego online za pomocą platformy Zoom przeznaczonej do prowadzenia wideokonferencji. Planowany czas warsztatu to 4 godziny zegarowe (z 3 przerwami). W warsztacie udział weźmie 6-8 osób aktywnie działających na obszarach wiejskich.
Kto może wziąć udział w warsztacie?
Warsztat przeznaczony jest dla przedstawicieli organizacji pozarządowych lub grup nieformalnych działających na rzecz swojej społeczności we wsiach i miasteczkach do 6000 mieszkańców.
Kto poprowadzi warsztat?
Warsztat prowadzony będzie przez psycholożkę społeczną zajmującą się opracowywaniem strategii zakresu zarządzania organizacją i realizowanymi przez nią projektami społecznymi.
Czemu służyć ma warsztat?
  • Wspólnie określimy aktualne potrzeby organizacji.
  • Przyjrzymy się barierom związanym z koniecznością działania w warunkach dystansu społecznego.
  • Sprawdzimy aktualnie dostępne możliwości działania w dobie epidemii i zasoby jakie mamy.
  • Stworzymy bazę pomysłów wspólnych działań w środowiskach lokalnych.
Data warsztatu
Termin zamknięcia naboru uczestników
28 maja 2020 r.
w godzinach 12:00 – 16:00
                       21 maja 2020 r.


UWAGA: Jednorazowo w warsztacie może brać udział 6-8 osób. Kolejność zgłoszeń jest bardzo istotna, jednakże Fundacja zastrzega sobie prawo wyboru uczestników na podstawie informacji zawartych w formularzu zgłoszeniowym. W przypadku dużej liczby zgłoszeń nabór może zostać zamknięty przed terminem.

Będzie to pierwszy, pilotażowy warsztat online. Możliwe są kolejne jego edycje. Informacje o ewentualnych kolejnych spotkaniach podamy w czerwcu.
Warsztat jest bezpłatny dla uczestników.
Jak wziąć udział w warsztacie?
Jeśli są Państwo zainteresowani udziałem w warsztacie, prosimy zarejestrowanie się pod podanym adresem:https://crm.fww.pl/zapisy/razemlatwiej
data zakończenia rejestracji podana jest w powyższej tabeli.
Potwierdzenie udziału wraz ze szczegółowym programem otrzymają Państwo e-mailem najpóźniej na 3 dni przed rozpoczęciem warsztatu, na który zostaną Państwo zakwalifikowani.

Zapraszamy!
Wszelkich dodatkowych informacji udziela:
Monika Słotwińska-Łychota
Fundacja Wspomagania Wsi
ul. Bellottiego 1, lok. 1; 01-022 Warszawa
e-mail: mslotwinskalychota@fww.pl,  tel.: (+22) 636 25-70 do 75

piątek, 15 maja 2020

15 maj Patronalne Święto Rolników

15 maja obchodzone jest Święto Rolników, którzy w tym dniu wspominają swojego patrona świętego Izydora Oracza. Ludowe porzekadło głosi, że „na świętego Izydora bywa chłodna pora”. Jak wielu innym tradycyjnym przysłowiom, trudno odmówić mu racji. 15 maja kończy się panowanie tzw. zimnych ogrodników a patronem tego dnia, razem ze św. Zofią zwaną „zimną Zośką” jest św. Izydor – opiekun rolników, osób ciężko pracujących i zwierząt domowych.
Faktów z życia Isidro Labradora, czyli późniejszego św. Izydora zwanego Oraczem znamy niewiele. Pewne jest to, że urodził się w Madrycie około roku 1082. Cała reszta jego życia nie jest tak dobrze znana, ale jak zawsze w takich przypadkach, znane jest wiele legend i opowieści hagiograficznych. Według nich Izydor pochodził z biednej, ale bardzo pobożnej rodziny. Utrzymywał się z pracy najemnej u bogatszych gospodarzy. Słynął z dobroci serca i chęci pomagania wszystkim żywym stworzeniom – zarówno ludziom jak i zwierzętom. Jak został świętym? Legenda głosi, że gdy był zatrudniony u jednego z gospodarzy, sąsiedzi donieśli jego pracodawcy, że Izydor nie wykonuje pracy, za którą mu płacą. Zarządca postanowił sprawdzić jak jest naprawdę. Gdy, któregoś dnia przyglądał się z ukrycia pracy Izydora, odkrył, że podczas gdy ten modlił się, aniołowie orali za niego pole pługiem zaprzężonym w woły. To dlatego do dziś Izydora przedstawia się jako człowieka przy pługu w towarzystwie aniołów i wołów, i nazywa się go Oraczem. Stopniowo pojawiało się coraz więcej opowieści o działaniach Izydora – mówiono, że potrafił nakarmić głodnych niekończącym się jedzeniem z jednego garnka, umiał uzdrawiać, a nawet wskrzeszać zmarłych. Krążyły także opowieści, że podczas bitew pomagał żołnierzom i dostarczał pożywienie. Świętym został uznany już za życia, a oficjalnie wyniósł go na ołtarze papież Grzegorz XV w XVII wieku.
Jego kult, za pośrednictwem jezuitów błyskawicznie rozniósł się po Europie i trafił także do Polski, gdzie przez długi czas był jednym z ważniejszych świętych. Poprzez umiejętność łączenia pracy z modlitwą stał się wzorem zarówno dla chłopów jak i dla ziemiaństwa. Do dziś przetrwało wiele modlitw do św. Izydora, a w tradycji ludowej wciąż istnieją przysłowia związane z tym patronem. Mówi się, że „na świętego Izydora dla bociana pora” czy „na świętego Izydora pusta komora”. Znane jest także powiedzenie „św. Izydor wołkami orze, a kto go prosi temu pomoże”. Nabożeństwa ku jego czci organizuje się także podczas walki z suszą.
W XVII wieku na wsiach jezuici zakładali bractwa pod wezwaniem tego patrona, które miały służyć pomocą ludności wiejskiej. Podczas walk niepodległościowych św. Izydor patronował wielu sprawom i był wynoszony na sztandary.
Również dziś działa wiele stowarzyszeń imienia tego świętego. W 2011 roku zostało erygowane współczesne bractwo św. Izydora. Jego głównym celem jest „pogłębianie życia religijnego rolników i mieszkańców wsi, krzewienie zasady pomocniczości braci rolniczej i animacja w działalności religijnej i społecznej”. Jego członkowie kultywują tradycje rolnicze, organizują odczyty, wystawy i konkursy. Współdziałają także z samorządami i duszpasterstwem rolników i jak św. Izydor służą pomocą rolnikom oraz społeczności wiejskiej.
Tekst: Magdalena Trzaska, Źródło: www.agrofakt.pl i www.duszpasterstworolnikow.pl

poniedziałek, 11 maja 2020

Program COVID-19 także dla KGW

Rada Ministrów przyjęła rządowy Program Wsparcia Doraźnego Organizacji Pozarządowych w Zakresie Przeciwdziałania Skutkom COVID-19
fot. Małopolski oddział ARiMR
Dofinansowanie kosztów czynszu, dotacje na adaptację działań do wymogów komunikacji zdalnej oraz na działania wspierające instytucje publiczne w walce z epidemią – to  przykłady pomocy, jaką oferuje III sektorowi nowy program wspierania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego. Razem z pozostałymi 18 rozwiązaniami legislacyjnymi dla NGO, program tworzy Tarczę antykryzysową dla sektora pozarządowego, ogłoszoną w marcu z inicjatywy prof. Piotra Glińskiego, Przewodniczącego Komitetu ds. Pożytku Publicznego.

Program COVID-19 jest adresowany do organizacji III sektora dotkniętych skutkami epidemii. W ramach dwóch Priorytetów: Działania wspierające oraz Bezpieczeństwo NGO, będą one mogły uzyskać dotację na realizację zadań publicznych, adaptację prowadzonych projektów do sytuacji epidemicznej oraz dofinansowanie kosztów funkcjonowania. Budżet programu wynosi 10 mln zł. Nabór wniosków rozpocznie się 12 maja.

Na co można otrzymać dofinansowanie?

Organizacje mogą otrzymać dotację w ramach dwóch Priorytetów:

PRIORYTET 1 - DZIAŁANIA WSPIERAJĄCE

Przygotowanie i realizacja działań podejmowanych w uzupełnieniu zadań administracji publicznej w celu przeciwdziałania COVID-19 w społecznościach lokalnych;

PRIORYTET 2 - BEZPIECZEŃSTWO NGO
Przygotowanie i realizacja działań podejmowanych w zastępstwie bądź w uzupełnieniu zadań, które w całości lub części musiały zostać odwołane na skutek COVID-19;
Przygotowanie i realizacja działań podejmowanych w celu podtrzymania funkcjonowania organizacji zagrożonego na skutek COVID-19;
Zakup sprzętu i materiałów niezbędnych do realizacji przedsięwzięć, o których mowa wyżej;
Wynajem siedziby, lokalu do realizacji działań, jeśli środki przeznaczone na ten cel zostały utracone na skutek COVID-19.

Zasady przyznawania dotacji oraz kryteria oceny wniosków znajdują się w Ogłoszeniu o naborze.


Po więcej informacji zapraszamy na stronę programu: http://niw.gov.pl/nasze-programy/program-covid-19/

Konkurs dla dzieci


środa, 6 maja 2020

Konkurs: "Przednówek. Kiedy gotuję, to nie marnuję"

Wszystkich miłośników gotowania zachęcamy do udziału w konkursie Narodowego Instytutu Kultury i Dziedzictwa Wsi: „Przednówek. Kiedy gotuję, to nie marnuję”. Stwórz własne danie, zgodne z ideą niemarnowania żywności, prześlij przepis i zdjęcie. Nagrody czekają!
Zgłoszenia do konkursu należy przesyłać do 17 maja 2020 r. na zasadach wskazanych w Regulaminie.

Regulamin oraz pozostałe szczegóły dotyczące konkursu dostępne są na stronie organizatora: KONKURS

„Przednówek. Kiedy gotuję, to nie marnuję” – to konkurs na przepis kulinarny z wykorzystaniem żywności uchronionej przed wyrzuceniem lub pozostałej z innego posiłku. 

Celem konkursu jest popularyzowanie i promowanie idei niemarnowania żywności oraz kształtowanie postaw wrażliwości na tę kwestię. To także zachęta do korzystania z tradycyjnych sposobów radzenia sobie z zaopatrzeniem gospodarstw domowych i popularyzacja przepisów na jak najszersze wykorzystanie produktów.

Konkurs jest objęty patronatem honorowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Źródło: MRiRW